Consejos para vivir mejor: LEE COSAS SANAS, NO ENGORDAN, 0% MATERIA GRASA.

RECETA: ENSALADA MIXTA DE BUENAS LECTURAS. PLATO ESPECIAL DE LA CASA PARA 3º Y 4º DE ESO.

INGREDIENTES:

• AVENTURAS:
  La leyenda del Rey Errante, Laura Gallego. Ed.SM, Barco de vapor
  

Walid es un caprichoso principe árabe aficionado a la poesía. Desea ganar un certamen de poesía pero nunca lo logra porque Hammad, un humilde tejedor de alfombras, siempre le gana. Walid planea vengarse de él separándolo de su familia y obligándolo a hacer tareas imposibles en su palacio. Así, le pide que teja una alfombra en la que se represente toda la historia de la humanidad. Hammad logra lo que parecía imposible, pero muere abandonado y solo. Y entonces comienza el calvario del joven principe, ya que la alfombra parece tener un poder diabólico.

En este libro encontrarás aventuras en el desierto, bandidos rebeldes, personajes malvados, verdaderos amigos,y, por supuesto, una historia de amor.

El año de Gracia, Cristina Fernández Cubas. Editorial Tusquets.

Daniel es un joven seminarista que, tras la muerte de su padre, abandona su reclusión y vuelve a su casa. Una vez en ella, su hermana Gracia decide regalarle un año sabático para que conozca mundo. Daniel acaba embarcándose con un capitán borrachín y un siniestro marinero que planean algo turbio. pero no lograrán su fin. Naufragan y solo Daniel salva su vida. Al igual que Robinson Crusoe tendrá que aprender a sobrevivir en un entorno hostil... pero las cosas no son lo que parecen.

En este libro encontraréis aventuras, extraños animales domésticos, un pastor de ovejas loco y un final bastante sorprendente.

• TERROR:
  Luces de septiembre, Carlos Ruíz Zafón. Ed. Booket.

Simone Sauvalle se ve obligada a buscar un trabajo tras la muerte de su marido. Junto con sus hijos, irene y Dorian, se traslada a un pequeño pueblo costero en que empieza a trabajar como ama de llaves en la casa de un amable constructor de juguetes, Lazarus Jann, quien vive con su esposa enferma (a quien nadie ha visto jamás) en un caserón lleno de juguetes y autómatas. Irene hace buenas amistades, incluso conoce a un chico que le gusta, Ismael. Todos son felices en el pequeno pueblo hasta que un día...

Aquí pasarás miedo pero también vivirás una apasionante historia de amor a bordo de un velero.

• INTRIGA:
  La muerte del cisne, Fernando Lalana. Alfaguara, serie Roja.
• Elisa y Carlota tienen una extraña relación en la que se mezclan la amistad y la rivalidad. Comparten una gran pasión: el ballet clásico. Cuando deciden presentarse a un concurso, sus vidas cambiarán radicalmente su rumbo. Carlota, la inesperada ganadora, hallará el camino a la muerte. Elisa se verá envuelta en una complicada trama de amor y odio al que la conduce su relación con César, el cámara encargado de grabar el video que ha de presentar al concurso maldito… Celos profesionales, ambiciones desmedidas, dobles apariencias, seres sin escrúpulos que la llevarán al descubrimiento inesperado del motivo y autor del asesinato de su amiga.

• AMOR Y ARTE
  La joven de la perla, Tracy Chevalier. Punto de Lectura.
  
  Griet es una joven muchacha, pobre y sin cultura, que entra a trabajar como criada en casa del pintor Johannes Vermeer. Allí será la encargada de la limpieza del estudio del pintor, en el que no puede cambiar de sitio nada. También cuidará de sus hijas, entre las que destaca Cornelia, caprichosa y malévola, quien estará siempre pendiente de los pasos de la joven sirvienta. Griet está sola en un mundo donde su único confidente es Pieter, el hijo de un carnicero. Vermeer empezará a fijarse en la joven y entre ellos nacerá una platónica historia de amor que la familia del pintor no está dispuesta a tolerar
  Esta novela, ambientada en Holanda, siglo XVII, no narra hechos reales pero está basada en la vida del pintor holandés Johannes Vermeer y recrea una historia ficticia a partir de su retrato La joven de la perla. Os gustará a los amantes de la pintura, de la historia y de las historias de amor.



• CUENTOS MODERNOS
  Caperucita en Manhattan, Carmen Martín Gaite. Editorial Siruela

Sara Allen es una niña de 10 años que vive en el barrio neoyorkino de Brooklyn. Al otro lado del río Hudson, en Manhattan, vive su abuela, una moderna viejecita algo chiflada (según el padre de Sara) a la que la niña desea visitar, pues le apasiona su vida. Todos los sábados, Sara y su madre, una mujer obsesionada con hacer tartas de fresa, cruzan la ciudad para visitar a la abuela. A Sara le encantaría hacer sola ese trayecto, pero su asustadiza madre no le deja, pues la ciudad es peligrosa. Sin embargo, un buen día Sara desobedece y empezará una extraña aventura en la que tendrá mucho que ver una estrafalaria mendiga, Miss Lunatic.





AQUÍ ENCONTRARÁS MÁS

Os agasallos dos outros blogs

Todos os que facemos posible este blog queremos agradecer os moitos agasallos e reconocementos que estamos a recibir nestes días doutras bibliotecas amigas.
Debemos empezar polo Recanto do Mik, encantador blog da biblioteca do CEIP Mestres Goldar de Vigo do que nos sentimos deudores pois hai tempo que o coñecemos e temos aprendido moito del. Agasállannos con moita fantasía e oito desexos, nós compartimos os seus e esperamos se cumplan seguindo as regras desta cadea que son:

-Comentar no blog de quen nos convidou.

-Comentar no blog dos nosos convidados para que saiban do agasallo
-Mencionar as regras.

Os desexos son:
1) Inventar uns lentes máxicos para ver sempre a cara positiva das cousas.
2) Ter un saco inesgotable de historias que contar, como Sherezade.
3) Vivir a vida co espíritu de Peter Pan.
4) Dar a volta ao mundo en 80 días.
5) Descubrir a Biblioteca dos Libros Olvidados.
6) Explorar novos mundos a bordo do Enterprise.
7) Ser quen de dibuxar un sorriso na cara dos que nos arrodean.
8) Ter unha variña máxica para facer realidade os desexos que saen do corazón.

Do blog da biblioteca do IES Fernando Esquío e do IES Ollos Grandes recibimos outro novo agasallo. Este convírtenos nun "Blog Maneiro", que significa "Blog xeitoso" o que conleva certas obrigas como :

- Exhibir a imaxe do premio “Olha que blog Maneiro”.
- Exhibir o nome do blogue que concedeu o premio.
- Indicar outros 10 blogues propostos para seren maneiros.
- Comunicar o premio aos blogues seleccionados.
- Publicar as regras.
- Comprobar que os blogues premiados seguen as normas.



Por último, esperemos non sexa o derradeiro, recibimos de Os leóns de Medeiros, blog dos usuarios da biblioteca do CEIP Medeiros o selo violeta que como eles mesmos din :
“O Selo Violeta representa as sensações que a cor violeta traz para a nossa mente. Este prêmio é dado aos blogs que têm algumas das sensações da cor violeta. São algumas delas: magia, encantamento, graciosidade, magnetismo... e tudo aquilo que parece mágico".

Este selo obriga a expoñer estas regras:

-Exhibir o Selo Violeta no blog xunto coas regras.
-Indicar cantos blogs consideras que merecen este selo.
-Avisar aos indicados, non hai que esquecerse diso!
-Escribir dous poderes máxicos que xa imaxinaches ter.

Nós consideramos que son moitos os blogs que deben recibir todos estos agasallos e cremos que todos os que lean isto pódense considerar distinguidos con eles.
Aí van algúns:

Os trasnos dos libros
Pasa Páxina
Paxaros na cabeza
Punto de encontro
Salcedoteca
Un rato na biblioteca
Unha lagoa de libros
Vilán
Wences-leo
Ó carón da lúa

Lúa más eu

Este é o título do relato de Claudia Pico Martínez de 1º ESO B ven de acadar hoxe mesmo un premio no I Certame de relatos curtos "Amigos para sempre"
Estaba organizado polo Consello da Xuventude de Galicia.
A Editorial Sálvora lanzou un libro cun total de vinte relatos, entre os que se atopan os gañadores do certame e outros seleccionados de entre os participantes.
Un tanto por cen dos beneficios das vendas deste libro destinarase á Asociación protectora de animais e plantas de Lugo.
Parabens para esta prometedora escritora, un orgullo que estea no noso centro e unha iniciativa da CXG que compartimos e apoiamos.

O texto comeza así: " Era unha tarde de outono, había pouco que escampara e pediralles ós meus pais permiso para ir apañar algúns cogomelos ó piñeiral máis próximo, estaba situado xusto ó lado da estrada principal do lugar. Collín o bocadillo de xamón que me acababa de preparar a avoa, metín o caravel debaixo do brazo e encamiñeime pola estrada adiante ata que pasados uns cinco minutos cheguei ao devandito piñeiral, crucei a estrada e comecei a adentrarme por entre os matorrais e os piñeiros. Entre tanto ía cavilando e preguntándome como sería o lugar de Ribacova se nel houbese algún neno máis ca eu, de seguro que así tería con quen xogar ó escondinte e ó pilla-pilla, pois eu soa non podía e mamá, papá e a avoa tiñan sempre moito que facer co gando..."

Se queredes ler o texto completo tédelo neste enlace.

Estamos seleccionados

Acabámonos de enterar, efectivamente estamos seleccionados no III Premio Espiral Edublogs 09. Os nosos bolgs: Felices Lecturas, Felices Pesadelos e Felices Aventuras (estes dous son do club de lectura e actualmente En obras) resultaron finalistas na categoría de blogs de centro.
Este premio pretende como alí se di:

• Valorar la importancia y repercusión de los blogs en la educación, como herramienta didáctica para el desarrollo de contenidos curriculares y motivación de los alumnos.

• Reconocer el trabajo de muchos profesores y profesoras en la red demostrando su utilidad pedagógica.

• Servir de escaparate motivador de una corriente educativa dentro de la blogosfera, que ayuda a la generalización del uso de las TIC en el aula.

• Favorecer cauces de opinión y debate sobre la necesidad de avanzar en el uso de los blogs en el entorno educativo.

O mellor premio é estar seleccionado pero si chegamos á final teremos que estar en Madrid o día 6 de Xuño aínda que o resultado conocerémolo antes, alá polo 4 de Maio.

Parabéns a todos os que fan posible este blog, os que creron nel desde un principo.

Encontros en Santiago dos centros do Plan de Mellora das Bibliotecas escolares,17-18 de abril 2009

O 16 e 17 de abril celebramos en Santiago os Encontros do Plan de Mellora de bibliotecas escolares 2008/2009.
Nestes encontros reunímonos os responsables das bibliotecas escolares integradas no Plan de Mellora de bibliotecas.
A nosa biblioteca forma parte do Plan de Mellora dende este curso, é dicir, que somos do PLAMBE 4, pois hai tres anos que empezaron estas axudas para mellorar a calidade das nosas bibliotecas.
Estes Encontros serviron para recibir formación sobre diferentes aspectos da biblioteca escolar, para intercambiar experiencias, e para tomar contacto cos compañeiros doutros centros escolares de toda Galiza.

Un novo material ao voso dispor

Dende hoxe, o noso blog conta cun novo enlace que podedes ver na parte estreita, no índice.

É unha fonte de datos da realidade de case os dous últimos séculos, contada día a día, dende 1881 ata hoxe, proporcionada polo díario La Vanguardia . Unha interesante hemeroteca onde consultar calquera acontecemento ocorrido neste período, onde buscar as efemérides: primeira viaxe á Lúa, inicio ou final da Guerra Civil española, Maio do 68, asasinato de Kennedy ou Martin Luther King, e outros moitos e interesantes temas, dificiles de atopar noutras canles.

Puxemos unha data ao chou e saleunos isto.

Gracias ao blog mesturas por compartir esta información

LIGERO DE EQUIPAJE.

Este año, que se cumplen setenta de la muerte de Antonio Machado, he estado releyendo los últimos capítulos de la biografía que Ian Gibson dedica al poeta: Ligero de equipaje. La vida de Antonio Machado (Punto de Lectura, 2007). El último viaje de Machado es largo: es un peregrinaje que comienza en noviembre de 1936, fecha en la que el poeta huye de Madrid y de la guerra – eso, sí, con su familia: su madre y su hermano José junto con su esposa y sus tres hijas-. Antonio Machado se siente viejo y está enfermo. Pero el poeta no deja de escribir, ahora defendiendo la causa republicana. Primero en Rocafort, Valencia, donde Machado pasa un tiempo relativamente tranquilo, rodeado de limoneros y naranjos, de fuentes y de luz, y recibiendo la visita de intelectuales y amigos que se preocupan por su deteriorada salud. En 1938 debe trasladarse a Barcelona. Es el principio del fin, ya no habrá retorno ni paz. En Barcelona, Machado y su familia viven en La Torre Castañer, un palacete del siglo XVIII en el que el poeta no se siente cómodo. De esta vivienda recordará dos años más tarde su hermano José:”Grandes habitaciones. Salones con profusión de espejos en marcos dorados, piano antiguo, cornucopias, litografías que amarilleaban por el tiempo y grandes y magníficas arañas.[…] continuar

FELICIDADES, MAESTRO

Ayer celebró su cumpleaños Francisco Ayala, tan contento y en compañía de Carolyn Richmond, su mujer. Ni más ni menos que 103, una edad estupenda. Da gusto verlo y da gusto leerlo, activo aún con 103, y lúcido e irónico, también con ciento tres. Su secreto, la miel. Eso sí, la toma desde que era un niño.

Si la memoria no me falla, yo conocí a Francisco Ayala con diecisiete o dieciocho años. Descubrí Muertes de perro, un libro que cuenta, a través de un narrador testigo, la caída de un dictador de un imaginado país caribeño. Aunque no hay un único punto de vista, sino un juego de perspectivas que obliga al lector a permanecer atento, es un libro que se lee con agrado. ¿Hoy en día lo leería un adolescente con agrado? Por si se da el caso, la editorial Vicens Vives ha editado Muertes de perro en su colección juvenil Clásicos Hispánicos.

Es un lujo poder leer a un clásico que aún está vivo, y es un lujo que a este escritor granadino nacido en 1906 no le asusten los avances tecnológicos del siglo XXI. Quiere estar en el mundo de hoy, no en el de hace cincuenta años, decía ayer a los periodistas; por eso se ha apuntado a la moda de las nuevas tecnologías y cuenta con una página en Facebook.

Este interés por los medios electrónicos no le impide mostrar su preocupación por el abandono del hábito de lectura, consecuencia inmediata del avance de los medios de comunicación audiovisuales. En su artículo "El nuevo analfabetismo"(Palabras y letras, Edhasa) Ayala alerta de que "el mensaje recibido pasivamente a través de la vista y el oído rebaja el nivel de atención hacia las artes alfabéticas, con el consiguiente deterioro del lenguaje, que es también deterioro del pensamiento, íntimamente unido éste a la facultad de expresarlo".[...] La pérdida del hábito de leer atrofia las capacidades imaginativas y las capacidades raciocinantes. Las nociones absorbidas por la vista tienen un carácter sensorial directo y tienden a provocar en el sujeto una reacción inmediata, quizá irreflexiva, en contraste con las nociones adquiridas a través de la letra impresa, que exige una elaboración mental por parte del lector, despertando así las potencias intelectuales tanto como la actividad imaginativa, y estimulando su conciencia crítica."

Día Internacional da muller

Todos nós – homes e mulleres, soldados e axentes de mantemento da paz, ciudadanos e líderes – temos a responsabilidade de contribuír a eliminar a violencia contra a muller. Os Estados deben cumplir coas súas obligacións de previr a violencia, enxuiciar aos perpetradores e proporcionar reparacións ás víctimas. E cada quen de nós debe falar claramente na familia, no lugar de traballo e na comunidade, de modo que cesen os actos de violencia contra a muller.

Ban Ki-moon, Secretario Xeneral das Nacións Unidas

Estas e outras son algunhas das manifestacións que poden facer que a situación da muller na nosa sociedade e no mundo enteiro cambie.
Non debemos olvidar que somos máis da metade da poboación do noso país, aínda hai un 5% de analfabetas pero ocupamos máis prazas universitarias. Temos 1,2 fillos, disfrutamos menos do ocio que os varóns pero levamos unha vida máis saudable, cometemos menos delitos, gústanos ser independentes, xa non somos só nais e esposas pero seguimos levando o peso do fogar pois fronte aos homes que lle dedican tres horas nós dedicámoslle sete horas, tamén nos ocupamos máis dos fillos. As mulleres casámonos máis tarde que as nosas nais e avoas e apesar do tópico sobre o tempo que as mulleres tardan en arreglarse, as actuais só dedicamos 50 minutos ao día ao aseo persoal e menos de oito horas ao descanso, segundo un estudo do Instituto da Muller.

Estamos nesta situación, que aínda pode mellorarse ben, grazas a outras moitas mulleres que abriron novos camiños como Emilia Pardo Bazán ( 1852-1921) que ademais de ser unha figura das letras, defendeu activamente os dereitos da muller. Foi profesora universitaria e tivo unha vida íntima escandalosa para a súa época.
Emmeline G. Pankhurst (1858-1928) foi sufraguista británica. Dirixiu no seu país o movemento a favor do voto da muller. Foi encadeada varias veces e morreu poucas semanas despois de lograr o seu obxectivo.
Margaret Sanger (1883-1966) creou a primeira clínica de planificación familiar en New York, en 1916. Loitou para que os anticonceptivos formaran parte dos dereitos das mulleres.
Clara Campoamor (1888-1972) abogada española, en 1931 fundou a Unión Republicana Femenina. Foi unha das tres primeiras deputadas, xunta a Victoria Kent e Margarita Nelken, que obtivo un escaño no Parlamento da nosa II República.
Esta é unha pequena lista pero a estas mulleres podíamos engadir outras como Federica Montseny, Simone de Beauvoir, Rita Levy Montalcini, Indira Ghandi, Simone Veil, Gro Harlem Brundtland, Aung Sang Suu Kyi, Rigoberta Menchú...

Todas elas merecerían unha homenaxe, pero neste ano da ciencia, dende o departamento de Bioloxía, Xeoloxía, Matemáticas en colaboración cos alumnos de 4º PDC, os de 1º,2º,3º da ESO de Atención Educativa e 1º de BAC quixeron rendirlle o seu especial tributo a un ben escollido grupo de mulleres ligadas ao mundo da ciencia, dende a antigüidade ata os nosos días. Lográrono cunha exposición de carteis informativos, apoiados por libros e material didáctico e a elaboración de cuestionarios sobre a información exposta.
O departamento de Lingua Castelá tamén aportou datos doutras mulleres de ámbitos diferentes.

Con todo este material lograron o que podedes ver a continuación.

A biblioteca máis bonita do mundo

Aínda que neste caso sobran as palabras porque estas imaxes que ides ver dan boa conta do título, non quero deixar de recomendar que si ides a Porto visitedes esta maravilla (por dentro e por fora). Ademais está moi cerca da Torre dos Clérigos e podedes entrar tranquilamente, o propietario está acostumado a que a xente entre e faga fotos.

Ten dúas plantas, xunguidas por unha escaleira preciosa e arriba hai como unhas pequenas mesas onde podedes tomar algo.

Aprender a investigar dende a Biblioteca escolar: Galicia

Quero facerme eco desta noticia que todos debemos coñecer.
O pasado mes de xaneiro tivo lugar un seminario en Vilanova sobre alfabetización informacional, no que Cristina Novoa presentou unha panorámica das accións que se realizan nesta comunidade para tecer unha rede de bibliotecas escolares, avanzando hacia os proxectos documentais como forma de usar a capacidade transformadora das bibliotecas para desenvolver as competencias básicas.

Xa hai varias comunidades como Galicia, Asturias e Cataluña que teñen incorporado ao currículum unha asignatura de “proyecto de investigación” ou “proyecto documental” nalgún curso da ESO, na que a Biblioteca é o laboratorio de traballo para o manexo das fontes de información.

Cataluña ten ademais un programa complementario chamado “Mentes curiosas“.

Alfinred xorde como resultado das conclusións do documento “Declaración de Toledo sobre la alfabetización informacional (Alfin) - Bibliotecas por el aprendizaje permanente” (2006), no relativo a:

Creación, mantenimiento y actualización de un sitio web específico sobre alfabetizaciones y competencias fundamentales, como centro de recursos y apoyo a los foros e iniciativas que se desarrollen.

Os obxectivos do "Foro Alfinred" son:

• Crear unha comunidade virtual para o estudo, a investigación, a promoción e a posta en práctica de servicios de alfabetización informacional.
• Facer dispoñible á comunidade profesional e á cidadanía informacións, tutoriais, comentarios e propostas de mellora da capacidade de informarse.
• Intensificar a presenza das bibliotecas nas políticas de alfabetización dixital e aprendizaxe permanente.

Está promovido pola Subdirección General de Coordinación Bibliotecaria, do Ministerio de Cultura.

Aprender a investigar en la biblioteca escolar

View more presentations from alfinred. (tags: alfinred seminario)

O noso entroido

O entroido é unha festa tradicional no noso centro. Gústanos transgredir por unhas horas e converternos noutros personaxes, noutras cousas que doutra maneira non podería ter sido. Se non se pode ter a oportunidade de ser actor, sempre nos pode quedar o entroido.
A palabra entroido deriva do latín introitus, que significa "entrada" ou "comezo" da primavera e do rexurdimento da vexetación. Na zona norte de Galiza emprégase antroido, como no antroido ribadense e na zona da Fonsagrada, incluso Monforte de Lemos e Viana do Bolo, mentres que no sur é máis frecuente entroido. A palabra aparece citada desde o século XIII. O entroido coñécese tamén como carnaval, que tamén é un termo galego. Nalgúns países onde o entroido desapareceu por presión eclesiástica ou policial, cando foi recuperado utilizouse o termo "carnaval" (así no Brasil). Tamén é carnaval o termo correcto para festas similares celebradas fóra dos días anteriores á Coresma, como os carnavais de verán.
A palabra vén do italiano carnevale, que ten como orixe, segundo a maioría dos etimoloxistas modernos o latín vulgar carne-levare, que significaba "abandonar a carne" (o cal xustamente era a prescrición obrigatoria para todo o pobo durante todos os venres da Coresma).
As denominacións populares de carnestoltes ou carnestolendas, respectivamente, parecen indicar que esta é a opción etimolóxica máis sensata (do latín tolere, retirar).

Posteriormente xurdiu outra etimoloxía manexada no ámbito popular: a palabra italiana carnevale significaría que durante a época do carnaval a "carne vale", ou sexa que "se pode comer".
Pero a fins do século XX, varios autores comezaron a sospeitar a orixe pagá do nome. Carna é a deusa celta das fabas e o touciño. Tamén estaría conectada con festas indoeuropeas, dedicadas ao deus Karna(que no Mahabhárata aparece como un ser humano, irmán maior dos Pándavas, fillo do deus do Sol e a raíña Kuntí).



As máscaras do antroido galego presentan, segundo as zonas e comarcas, trazos diferentes. Podemos distinguir dous grandes grupos:

• As máscaras ourensás, que pertencen aos antroidos dun arco de vilas que nace en Maceda e esténdese polo sur da provincia e remonta polo leste ata chegar á Ribeira Sacra. Son, habitualmente, máscaras coloristas que cobren a cara, realizadas moitas delas en madeira e que teñen como misión meter medo, asustar, bater nos veciños ou escorrentalos. Aínda que ás veces van en grupo, a súa presenza é habitualmente individual. Entre elas están os cigarróns de Verín, os peliqueiros de Laza, os felos de Maceda, os boteiros de Vilariño de Conso, de Manzaneda e de Viana do Bolo, os irrios de Castro Caldelas, as charrúas de Allariz, as pantallas de Xinzo, os vergalleiros de Sarreaus, os murrieiros da Teixeira, os troteiros de Bande, os vellarróns de Riós, etc.

• As máscaras da zona atlántica, nunha zona non continua que vai dende Cangas e Vilaboa ao sur ata as comarcas do Deza e o val do Ulla.

Este ano nós tamen temos as nosas máscaras particulais grazas ao departamento de debuxo, á nosa compañeira Ali Puchades e os seus alumnos, que con unha técnica moi depurada ou con materiais de refugallo acadaron uns fenomenais resultados.

Día mundial da poesía

“La poesía, principio y fin de todo, es indefinible. Si se pudiera definir, su definidor sería el dueño de su secreto, el dueño de ella. Y el secreto de la poesía no lo ha sabido, no lo sabe, no lo sabrá nunca nadie(…)"

Juan Ramón Jimenez

Cada 21 de marzo celébrase o Día Mundial da Poesía. Esta conmemoración foi impulsada pola UNESCO no ano 2000 co obxectivo de recoñecer as actividades poéticas que se realizan nos diferentes países e promover a poesía como unha forma de cultura esencial.

Esta organización considera que o mundo contemporáneo ten necesidades, no terreo da estética, que a poesía pode cubrir sempre e cando se recoñeza o seu papel social. Por este motivo, era necesario crear un día específico que servira para mostrar a importancia da poesía á opinión pública. Este Día da Poesía é o marco no que se efectúan as accións para soster este xénero literario, valóranse os esforzos dos pequenos editores que intentan entrar no mercado e se fomenta a lectura e o coñecemento da poesía.

Nós quixemos, dende a Biblioteca, colaborar nesta celebración mundial adiantádonos un pouco para poder xuntar esta festividade co Día de San Valentín, que ten unha longa tradición no noso centro, e organizamos as seguintes actividades:
-Escolla de poemas que os alumnos recollían nos recreos na Biblioteca para engadir ás súas cartas de amor e amizade.
-Lectura de poemas a cargo de alumnos do centro: Noemí Tojeiro e Alberto Dopico, de 4º de ESO leron os seus propios poemas.
- Recibimos a Berta Dávila, unha xove poeta múltiples veces premiada ( Minerva, Entre Nós en Galego, Premio Concello de Ames,...), para que nos recitara os seus versos.
Esta autora presentounos tamén a súa novela gañadora do premio Biblos-Pazos "Bailarei sobre a túa tumba".
-Sorteo de 15 exemplares da súa obra Dentro, Premio Avelina Valladares e 7 exemplares de Pablo Neruda.


Grazas a Tucho Calvo pola súa colaboración desinteresada e a cantos puxeron da súa forza e do seu tempo para que a actividade saíra adiante.

“¿Qué es poesía?”, dices mientras clavas En mi pupila tu pupila azul. “¿Qué es poesía? ¿Y tú me lo preguntas? Poesía… eres tú”
Gustavo Adolfo Bécquer

Teresa Moure no noso Club de lectura de adultos

Teresa naceu en Monforte, é doctora en Lingüística e exerce a docencia nas Facultades de Filosofía e Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela e unha apaixoada dos recunchos da linguaxe.
A súa carreira como escritora comeza en 1997 co ensaio: "Alternativa non discreta en lingüística: unha perspectiva histórica e metodolóxica".
A esta obra síguenlle outras dúas tamén dentro deste xénero en 2001, "Universales da linguaxe e linguo-diversidade" e "A lingüística no conxunto do coñecemento: unha mirada crítica".
En 2004 gaña o Premio Manuel Lueiro Rei de novela curta por "A xeira das árbores ", un día na vida de Clara, muller-árbore que se enfronta ao mundo.
Co ensaio "Outro idioma é posible" rachou cos esquemas preconcebidos e revolucionou o campo da lingüística, ademais de obter o premio Ramón Piñeiro.
Gañadora dos premios Xerais de novela, o Premio AELG e o Premio da Crítica de narrativa galega con Herba moura, coa que esta autora acada o recoñecemento internacional. Esta obra está traducida ao catalán, español, rumano, italiano, portugués e neerlandés.
Pero Teresa Moure non somentes destacará en novela e ensaio senón que ademais en 2007 é gañadora do Premio Rafael Dieste de teatro pola súa peza "Unha primavera para Aldara", peza representada por Teatro do Atlántico e que tivemos sorte de ver aínda non hai tres meses aquí, no Cine Alovi.
Deste mesmo ano son tamén dúas novelas "Benquerida catástrofe", a que Teresa lle ten moito cariño e "A casa dos Lucarios"( na nosa biblioteca podedes atopala tamén).

Viñamos lendo dende hai algo máis dun mes Herba Moura. Esta pareceunos un canto ás paixóns: á paixón amorosa pero tamén a outras paixóns como a do amor polo coñecemento, a da amizade, a da maternidade, a da lectura e a da palabra.
Nesta novela formúlanse debates filosóficos, pero ao mesmo tempo reivindica os sentidos ( tacto e olfato, sobre todo), as paixóns, a maternidade, o amor ao coñecemento e á natureza, mediante narracións, preciosas descripcións, enumeracións, poemas...
As mulleres da novela- a raiña Cristina de Suecia, a herborista Hélène Jans, a estudante Einés Andrade- apártanse do camiño marcado, é, en catro partes, técense as súas historias entrelazadas como un pano de pachwork; todas teñen en común o seu amor polo coñecemento, pola escritura, e as renuncias que han de facer para poder continuar ese camiño elexido por elas. Teñen en común cadansúa relación co filósofo Descartes como maestro, como amante, como obxecto de estudo.

Para a nosa reunión contamos coa presenza da escritora.Tiñabamos moitas gañas de coñecela pois a súa talla humana quedou patente o día que nos poñiamos en contacto para solicitar a súa colaboración. Foi tan xenerosa na contestación que enseguida comezamos a querela.
Con ela xa aquí, dímonos de conta que a novela que tanto nos gustara era fruto dunha autora sincera, real, unha muller dos pés á cabeza. As tres mulleres protagonistas tiñan un algo dela, ou era ao revés? Sobre todo Hèléne, que representa o contrapunto da visión masculina da vida. Regalounos a voz, esa misma voz que perfilaba a figura da muller apaixoada, desa muller loitadora, nunca convencional, como unha encantadora de serpes creou un ambente máxico nesta reunión.

Teresa Moure-Herba moura amosounos unha novela moderna, diferente, sorprendente ata o final. Non se pode deixar de ler porque convírtese nun tecido tan ben urdido que nopodes soltar senón todo desaparece, desfaise como un calcetín aínda metido nas agullas de calcetar, deixa de ter a súa forma. Hai que chegar ao final para saber que é unha historia de "perdedoras" pero que fixeron na súa vida todo o que non se esperaba delas.
O saber, os sentimentos como a maternidade escollida ou o amor carnal, a paixón, restrinxidos para unha muller do século XVII ponos Teresa Moure ao alcance das súas heroínas e así nos los transmiteu na nosa reunión de hoxe.

Grazas a Teresa pola súa participación desinteresada no noso club de lectura.

Como citar

Moitas veces cando realizamos traballos escritos e audiovisuais, o que dicimos neles non sempre son conceptos que xurdiron de nos, independientemente de que a nosa intención fora a de mostrar unha producción orixinal.

Sobre isto fala Umberto Eco no seu libro “Cómo se hace una tesis”, onde se mostra ao lector dous conceptos interesantes: Orgullo e Humildade científica .

• O primero é a capacidade que temos para producir traballos orixinais, pois aínda que a nosa producción pode ser semellante a outras, o que a fai orixinal é a forma na que abordamos o tema elexido: dende a selección da problemática, ás posibles respostas que damos para resolvela ou dala a coñecer. O que fai diferente aos traballos son un conxunto de criterios persoais que nos levan a tratalos dese modo particular.

• A humildade é igual de importante, xa que é a capacidade de darnos de conta de que as cousas que dicimos teñen antecedentes noutros investigadores, ou creadores. Por iso, é importante aprender a citar ben as fontes que usamos.

Para iso recoméndovos que leades a Eco e tamén piquedes neste enlace Hablemos de historia, onde se simplifican as ensinanzas do autor de El nombre de la rosa, e apórtanse outras novas.

Yo no nací sino para quereros

Acércase o 14 de febreiro. No noso instituto é unha data moi sinalada. Os alumnos e alumnas envíanse cartas (máis que de amor, de amistade) e poemas. Dende a Biblioteca promovemos este envío de poemas e, para isto, estamos preparando unha selección de textos. Non queremos quedarnos no 14 de febreiro. Queremos que a nosa comunidade educativa lea poesía e disfrute coa poesía.